Tuesday, October 24, 2017

உணர்வுகள்



அன்புள்ள  ஜெமோ 

              மகாபாரத  கதை மாந்தர்கள்  அனைவரையும் , அணுக்கமாகவும் , அனுகுந்தோறும்  நுணுக்கமாகவும் ,நுண்மையாகவும்  நுகந்தறியும்  வாய்ப்புகளையும் , சந்தர்ப்பங்களும்  வந்துகொண்டே  உள்ளன.  இன்று அஸ்வத்தாமனின்   உள்ளக்  கிடங்கையும் , அவனின்  நுண்ணறிதலையும்  அறியும்  பொழுது   ஏ .....யப்பா எவ்வளவு அழகான  ஆன்மாக்களை  (உங்களால் ) அறியவைத்துள்ளீர்கள் .                    
            

 வாழ்நாளில்  நாம்  அதிகம் அறிந்திராத , அறிய விரும்பும்  அழகிய ஆன்மாக்களுடன்  மகாபாரதம்  வழியே  பயணிப்பது  பெரும்  பேறே .
              
உங்களின்  எழுத்துக்களினுடே  அதை  நிகழ்த்திக் கொண்டுள்ளோம் .
ஒவ்வொருவரையும் நுணுகி அறியுந்தோறும்   நெஞ்சம் விம்ம  கண்ணீரை சுண்டியபடியே  படிக்க வேண்டியுள்ளது .
           
  நன்றி ஜெமோ  உங்களின் எழுத்தின் வாயிலாக  நாங்களும் எங்களின் இருப்பை  உணர்ந்து கொண்டுள்ளோம்.
 வாழ்க  வளமுடன்

ஹேமா ரவி கோவஒ

யயாதி



While we are debating about Taj Mahal and Shah Jahan like never before, I came across an interesting novel Maamalar by Jeyamohan. This fiction work, based on Indian epic Mahabharata, portrays the character of coward Chandravamsa King, Yayati.

பாண்டியன் ராமையா கட்டுரை

Monday, October 23, 2017

துலா



பெருமதிப்பிற்குரிய ஜெமோ.அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

'துலாநிலையின் ஆடல்' என்று எவ்வளவு பொருத்தமாக தலைப்பிட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை எண்ணி ,எண்ணி  வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை!.சல்லியரிடம் துரியோதனின் வைக்கும் தனது வாதமும் அதை அனாயசமாக முறியடிக்கும் சுருதகீர்த்தியின் வாதமும் ஒன்றை ஒன்றை மிஞ்சுகிறது.ஆனால் இறுதியில் பீலி சூடியவனின் 'விஸ்வரூபமாக' சல்லியரின் முன் வானளாவ எழுந்து நிற்கிறான் சுருதகீர்த்தி!.தங்களின் 'சொல்லாடல்களை' மனக்கண்ணால் நேரில் நடக்கும் நிகழ்வாக பார்த்தால்  மெய் சிலிர்க்கிறது!. 

அன்புடன்,
அ .சேஷகிரி.

ஓநாயின் அறம் (எழுதழல் -4)


  நாய்கள் மனிதனுடன் இயல்பாக  நட்பு பாராட்டுபவை. அது அதன் குணம்.  அதன் தன்னறம் என்றுகூட  சொல்லலாம் .  மற்ற விலங்குகள் அவ்வளவு எளிதாக மனிதனிடம் நட்புகொள்வதில்லை. ஆனாலும் சிறிது பழக்கப்படுத்தினால் நிறைய விலங்குகள் மனிதனிடம் நட்புகொள்கின்றன. யானைகள் மட்டுமல்லாமல் புலி சிங்கம் போன்ற கொடிய வன விலங்குகள்கூட் மனிதனிடம் நட்போடு இருப்பதை கண்டிருக்கிறோம்.  அவை தம் குணத்தை  மேம்படுத்திக்கொள்கின்றன. அல்லது தன் அறத்தை மேலும் விரிவுபடுத்திக்கொள்கின்றன.  ஆனால் விலங்குகளில் ஓநாய்  அப்படி நம்முடன் இணங்கி வாழாது என்று கூறுவார்கள். அது மனிதனால்  பழக்கவே முடியாத விலங்கு என அறியப்படுகிறது. எக்காரணம் கொண்டும் அது தன் குணத்தை மாற்றிக்கொள்வதில்லை.  அது பின்பற்றும் ஒரே அறம் தன் நலனுக்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் அப்படி எதைச் செய்வதிலும் தவறில்லை என்பதுதான்.  தன் வாழ்வின் ஒரே நோக்கம் தன் பசியை தீர்த்துக்கொள்வதுதான் என வாழும் விலங்கு ஓநாய்.  அதை வெண்முரசு இப்படி கூறுகிறது:
“என் அன்னை என்னிடம் சொன்னாள், குட்டிஉயிர்களைக் கிழித்து உண்க, மைந்தா. அவற்றின் எஞ்சிய காலம் உன்னிடம் வரட்டும். இளையவற்றைத் துரத்தி உண்டு அவற்றின் ஆற்றலை அடைக. முதியவரை வீழ்த்தி உண்டு அவற்றின் மாளாப் பொறுமையை பெற்றுக்கொள்க. நீ உண்ணத்தகாதது என இங்கு ஏதுமில்லை.
  
 அது தன் சுயநலத்துக்காக அல்லது  தான் எடுத்துக்கொண்ட ஒரு நோக்கத்திற்காகவென, தன் கொண்டுள்ள வஞ்சத்திற்கென ஒருவன் இந்த ஓநாயின் அறத்தை கையிலெடுத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.  .  ஆனால் அதற்கு அவன் தன் புகழ்  மதிப்பு என அனைத்தையும் அவன் விலையாக கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.  சமூகத்தின் அச்சத்திற்கும் வெறுப்புக்கும் ஆளாகி நிற்க நேரிடும். அவன் இறப்புக்கு  பின்னும் அவன் எடுத்த நிலைக்காக நினைவுகூறப்படுவான்.  வரலாறெங்கும் இப்படியான எதிர் நாயகர்கள் இருக்கிறார்கள். தான் எடுத்த நிலைக்காக பல உயிர்கள் கொல்லப்படுவதை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்,  ஒரு பாவமும் அறியாத பல்லாயிரம் உயிர்களை  நச்சுப்புகையிட்டு அழித்திருக்கிறார்கள்.  எவ்வித நீதிக்கும் உட்படாத கடுசிறைத்தண்டனைகளை  நிரபராதிகளுக்கு  கொடுத்திருக்கிறார்கள். பல நூறு  சின்னஞ்சிறு சிறுவர்களின் உயிரை பனயமாக வைத்து கொடும்போரில் திணித்திருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் தாம் செய்வது அடாத செயல் என அவர்கள் அறிந்திருக்க மாட்டார்களா என்ன?  அறிந்திருந்தும் அவர்கள் அப்படி நடந்துகொண்டதற்கு அவர்கள் கொண்டிருந்த இந்த ஓநாயின் அறம் மட்டுமே காரணமாக அமைய முடியும்.

   சகுனி தன் மைத்துனன் துரியோதனனின் முடியுரிமைக்காக ஓநாயின் அறத்தைக் கொண்டிருக்கிறான்.  வாரணாவத தீவைப்பு, சூதாட்டத்தில் பாண்டவர்களின்  நாட்டை பறித்துக்கொண்டது போன்ற செயல்களுக்கான அடிப்படை இதுதான்.  ஆனால் அவன் கடந்த பதிமூன்று ஆண்டுகளில் இத்தகைய செயல்கள்  எதுவும் செய்வதற்கு தேவையில்லாமல் இருந்தது. மீண்டும் அதற்கான நேரம் வந்திருக்கிறது,  இப்போது அவன் மீண்டும் அந்த அறத்தை தீவிரமாக மேற்கொள்ள மனதளவில் தன்னை தயாராகிக்  கொள்வதை  ஓநாயுடன் சந்திக்கும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது.   இந்த இடைவெளியில் அவன் மனம் சற்றேனும் நெகிழ்ந்து விட்டிருக்குமோ. அவனுள் செலுத்தப்பட்டிருக்கும் அந்த ஓநாயின் நஞ்சு அவன் உடலில்  வீரியத்தை  இழந்திருக்குமோ என அவன் மனம் சற்றே ஐயுறுகிறது.

“நான் செய்யவேண்டுவதென்ன?” என்றார். ஓநாய் மெல்ல முனகியது. “எங்கோ ஐயுறுகிறேனா? எள்ளளவேனும் கனிந்திருக்கிறேனா?” ஓநாய் மெல்ல பக்கவாட்டில் சரிந்து விழுந்தது. அதன் நாக்கு தழைந்தாடியது. தலை மண்ணில் பதிந்தபோது நாக்கு தரையை தொட்டது. “வெறுக்கப்படுவதை எண்ணி தயங்குகிறேனா?” அவர் குரலை அவரே கேட்டார். “சொல், தனிமையை அஞ்சுகிறேனா?” என்றார் சகுனி. ஓநாயின் ஒற்றை விழி நீர்மணி என ததும்பி நின்றது. “சொல், நான் ஒரு சொல்லையேனும் இழந்துவிட்டேனா?”

 தான் மேற்கொண்டிருக்கும் ஓநாயின் அறத்தில் தவறாதிருக்கப்போவதை   தன் குருதியைக்கொடுத்து தனக்குத்தானே உறுதி செய்துகொள்கிறான் சகுனி.

தண்டபாணிதுரைவேல் 

Sunday, October 22, 2017

உள்ளத்தின் விம்மல்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா, 

உள்ளத்தின் விம்மலை பெருமான் அறிந்தனன்
உள்நின்று உழற்றும் இவ்வுயிரின் தவிப்பு கருதினன்  
தாழ்ந்தென் கண்கள் கருதும் திருவடி
தந்தோம் என்றவன் தந்தனன் இக்கணம்
"உயிரே இக்கணம் போன்றதொன்று இனியில்லை உனக்கு
செய்திரா தவம் தரும் பெரும்கருணை வரம் இது"      
உருகும் கண்களின் பெருகும் நீர் கொண்டு
கழுவியவாறு மேலும் கருதுவேன்
"அண்ணலே கரம் இட்டனையே எளியேன் சிரம் மீது நின் பதமும் இடுக."
இன்றுநான் பிரலம்பன் ஆனேன்
அத்தியாயம் பாதியில் நிற்கிறது.
இதனில் உருகார் எதனிலும் உருகார்.
இன்று இதன்மேல் தொடர வல்லேன் அல்லேன்..
இன்றுபோய் நாளை வருகிறேன் காத்திரு வெண்முரசே !


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

கண்ணனின்நிலை



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

கண்ணனின் நிலை கண்டு வருத்தம் உண்டாகிறது.  என் எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ செல்கிறது.  நூறுபேர் வந்து போகும் ஒரு எளிய திருமண நிகழ்வை நடத்துபவரும் கூட அரசியலுக்கு உள்ளாகிறார், கவனக் குறைவினால் அல்லது வேறு செயலில் இருந்தால் தவறும் ஒன்றும் கூட பெரிதும் சீண்டலை, அவமதிக்கப்பட்டோம் என்ற உணர்வை சிலருக்கு அளித்துவிடுகிறது.  பல்லாயிரம் பேர்கள் கொண்டு ஒரு இயக்கம் என்றால் அதன் நிலை சொல்லவும் வேண்டியதில்லை.  கண்ணன் ஓர் பேராற்றல், அவனது அன்பில் அருளியலில் வசீகரிக்கப்பட்டு அவனிடம் பெரும் காதல் கொண்டோர், பின் அவனையே சந்தேகிக்கவும், பின் அஞ்சவும் செய்கின்றனர்.  ஒரு கட்டத்தில் எதிரி போல் கருதி எதிர்செயல் செய்யவும் விழைவு கொள்கின்றனர்.  ஏசுவின் நிலையும் அதுதானே ?, மிகவும் ஈர்ப்பு சக்தியுள்ள இளைஞன், களங்கம் அற்ற தூயவன் என அவன் பால் அருகணைந்து அன்பில் சிலகாலம் தோய்ந்து, இவன் பேராற்றல் பெருமான் எனக் கருதி, பின் மெல்ல உலகியலோர் எதிர்ப்பு வலுக்க மெலிதாக அவன் பால் சந்தேகமுற்று "என்ன அன்பு ?  ஏதோ உள்நோக்கம் கொண்டு நடிக்கிறான்.  இல்லை இல்லை அவன் அன்பு களங்கம் அற்றது, தூயது.  ஆனால் இவன் பேராற்றல்  உடையவன் என்பது உண்மையில்லை நாமே மிகைத்துக் கொண்டது" என்றாகி ஒரு கட்டத்தில் ஊருக்கு அஞ்சி அவரிடம் விலகி அவரையே பழித்து.  பின்னர் அவர் சிலுவையில் மரித்த பின் ஆழமான குற்றவுணர்ச்சி கொண்டு -உண்மையில் அவர்கள் அவர் மீது பேரன்பு கொண்டவர்கள். பின்னர் அவர் நல்லவர் என்று சொல்லும் துணிவை இழந்தோமே, ஒளிமிக்க கள்ளமற்ற ஒருவனை விட்டோமே என்ற குற்ற உணர்வின் காயம் நூற்றாண்டுகள் தாண்டியும் ஒலிக்கசெய்து.  ஏன் பக்தி என்ற சொல்லை பயன்படுத்தாமல் விசுவாசம் என்ற சொல் ? "ஏசு நல்லவர் ஏசு நல்லவர்" இன்று ஒலிக்கும் பாடலை அன்றையை அவரது சீடர்களின் எதிரொலிப்பாக உணர்கிறேன்.  உண்மையில் சீடரின் துயரில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு கூட ஏசு பட்டிருக்கமாட்டார்.  கண்ணனை துயர் தொடாது அவன் பால் ஆழமாய் அன்பில் பிணைத்துக் கொண்டவருக்கே அது.  ஓஷோவின் நெருக்கடி காலத்தில் அவருடன் இருந்த அவரது அன்பர்களின் துயர், இன்று நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும் ஆன்மீக அமைப்புகளில் அர்ப்பணிப்புடன் செயலாற்றும் இளம் தொண்டரின் துயர்.  கண்ணனை பழித்தால் பெரும் சினம் கொள்வான் அபிமன்யு.

என் தாத்தா ஒன்று சொல்வார் "இப்படி ஒரு மனிதன் வாழ்ந்தான் என்றே யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.  சத்தமில்லாமல் யாருக்கும் தெரியாமல் வாழ்ந்து விட்டு போய்விட வேண்டும்."  அவர் அப்படியே வாழ்ந்து மறைந்தார்.  சீனு அடிக்கடி குறிப்பிடும் "ஆகி அமர்ந்த" நிலைபற்றியெல்லாம் அவர் தன் வாழ்வில் கருதியதே இல்லை, "அஞ்சி பதுங்கிய" நிலையில் வாழ்வதே வாழ்வு என்று கருதினர், அதை ஒரு தத்துவமாகவும், ஞான வாழ்கையாகவும் கருதினார்.  எப்போதும் பெருஞ்செயல்களின் சுழலில் புகுந்து செல்பவர்க்கே - அவரினும் அவர் கூட பற்றி நிற்பவர்க்கே துயர்.

கண்ணனே விடையையும் தருகிறான்.   

"எங்கு போயின் என் யாது ஆயின் என்" என்பது "ஆகி அமர்ந்தவர்" தரும் விடுதலை என்றால், செயல்களின் சுழலில் தம்மை இழுத்து விட்டுக்கொள்பவர்களுக்கு கண்ணன் தரும் விடுதலை "தன்னறம்."  அமர்பவர் அமரலையும் செயல் புரிவோர் செயலையும் அப்படித்தான் தொடர முடியும் என்று எண்ணுகிறேன்.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை