Sunday, January 21, 2018

சாட்சி



ஜெ

பீஷ்மரின் கதாபாத்திரத்தை ஒட்டுமொத்தமாக வெண்முரசில் தொகுத்துக்கொள்ள முடிகிறது. அவரை சிறுவராக கங்கையில் அணைகட்டும் காட்சியில் கண்டோம். தேரிலேறி நகருக்குள் வந்தகாட்சியை நேற்றுத்தான் வாசித்ததுபோல் உள்ளது. இப்போது முதிர்ந்த முதியவராக இருக்கிறார். இந்நாட்களில் இங்கே நிகழும் எந்த முக்கியமான காட்சியிலும் பீஷ்மர் இடம்பெறவில்லை. எதையும் அவர் செய்யவில்லை. எதிலும் பட்டுக்கொள்ளவில்லை ஆனால் அவரை முன்னிறுத்தித்தான் முதல்நாள் போ நடக்கப்போகிறது. அவர்தான் எலாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு கடைசியில் சாகப்போகிரார் ஒரு மாபெரும் சாட்சி அவர்

ஜெகன்னாதன்

கலி




அன்புள்ள ஜெ

கலியை முன்னரே நளன் கதையிலே அறிமுகம் செய்துவிட்டீர்கள். இப்போது அவர் மேலும் வீரியத்துடன் கதைக்குள் வருகிறார். நினைத்தை கொடுக்கும் தெய்வம் கலி. ஆனால் ஒரு அணு நாம் சொல் மாறினால் நம்மை அழித்தே விடுவான். அந்தக்கலியின் மகனாகவே துரியன் பிறந்தான். அதை அவனிடமிருந்து மறைக்கவே அதுவரை திருதரச்திரர் முயன்றார். இப்போது அவனே தேடிப்போய் அதன் காலடியில் தன்னை சமர்ப்பணம் செய்கிறான்

இந்நாவல் களில் பல இடங்களில் துரியன் கலியிடம் சென்றிருக்கிறான். சென்று சென்று மீண்டு வருகிறான். இது கடைசியாகச் செல்வது. இனி மீட்சியே இல்லை என நினைக்கிறேன்

சண்முகம்

முதியவர்


ஜெ

பீஷ்மரின் சொற்களைப்பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு சண்டையில் கனிந்த முதியவர் அனுபவம் வழியாகக் கண்டு சொல்லும் சொற்கள் அவை. அவற்றை அவர் சபையில் சொல்லிவிட்டார். ஆனால் எவரும் அதை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கவில்லை. அதையும் அவர் சொல்லிவிட்டார். ஆனால் அவர் மீண்டும் துரியோதனனின் போருக்குத் துணைநிற்கிறார். அங்குதான் பிழை வருகிறது. அதாவது தர்மத்தை செய்வதா சத்தியத்தைக் கடைப்பிடிப்பதா? அவர் சத்தியத்தைக் கடைப்பிடித்தால் மட்டும் போதுமென நினைக்கிறார். அங்குதான் வன்முறை அழிவு ஆகியவை தொடங்குகின்றன என நான் நினைக்கிறேன். பீஷ்மரிலிருந்தே அனைத்தும் தொடங்குகின்றன என்று தோன்றுகிறது


செல்வராஜ்

உச்சகட்ட வன்முறை



அன்புள்ள ஜெ

உச்சகட்ட வன்முறை மனதுக்குள் நிகழ்வதைப்பற்றி ஒரு வாசகர் எழுதியிருந்தார். அது உண்மை. மகாபாரதத்திலேயே அது உள்ளது. ஆனால் அது போர் தொடங்கியபிறகு மெல்ல மெல்ல உருவாகிறது. போருக்கு நடுவே பாண்டவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வதும் ஏசிக்கொள்வதும் பயங்கரமாக இருக்கும். யுதிஷ்டிரரைக்கொல்ல அர்ஜுனன் வில் எடுக்கும் காட்சிகூட உண்டு. வெண்முரசில் அதை திடீரென கொண்டுவராமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆரம்பிக்கிறீர்கள். இப்போது துரியோதனனும் குந்தியும் போல உச்சங்களில் நிற்பவர்களே அப்படீ இருக்கிறார்கள். போரில்ம் கிருஷ்ணனே நிலைமீறி ஆயுதம் எடுக்க தயாராகிறான். அந்த உச்சம் வரை இந்த வன்முறையும் கசப்பும் சென்று சேரும் என நினைக்கிறேன்


பாஸ்கர்

கிருஷ்ணனின் விருப்பம்



அன்புள்ள ஜெ ,


முக்கியமானதை சொல்லாமல் விட்டு விட்டேன் , கிருஷ்ணன் அஸ்தினபுரிக்கு  சென்றது  அரசனாக  இல்லாமல் . ஒருவன் அரச அந்தஸ்து இழந்தவனெனில்  அவனை மக்கள் எங்கனம்  காணுவார்கள்  என்பதை சொல்லவுமே, கிருஷ்ணர் மக்கள் தன்னை எதிர்கொண்ட  விதத்தை பாண்டவர்களிடம்  எடுத்துரைக்கிறார்  .

இன்னொன்று கிருஷ்ணர் தனது அரச  அந்தஸ்த்தை  விட்டது , பாண்டவர்களுக்கு இணையாக ஆகும் பொருட்டு , நம்மை விட ஒருவர் மேல் இடத்தில் இருப்பின் , அவர் நம் எவ்வளவு மீது அன்பு கொண்டாலும் அவருடன்  ஒன்றுவது மனதளவில்  கடினம் . கிருஷ்ணன் தனது அரச அந்தஸ்தை  விடுவதன்  வழியாக , அரச அந்தஸ்து இல்லாத பாண்டவர்களிடம் இணக்கமாவது  எளிது  .
அன்பு ,உறவு , குரு அந்தஸ்து  எல்லாமும் இருந்தாலும் கூட படிநிலைகளில்  ஏற்றத்தாழ்வு  இருப்பெனில் அது மனதை கண்டிப்பாக தொந்தரவு செய்யும்  , இந்த இயல்புதான் ஒருவரை மேல் நகர்த்துவது  . 


கிருஷ்ணனின் விருப்பம் தன் சார்ந்ததல்ல  , தன் நோக்கம் சார்ந்தது , எனவே தன் நோக்கம் சார்ந்து தன் நிலையை விட்டு கொடுக்கிறார் 

ராதா கிருஷ்ணன்

Saturday, January 20, 2018

வன்முறை



அன்புள்ள ஜெ

குருதிச்சாரலில் நான் காண்பது ஏற்கனவே மன அளவில் தொடங்கிவிட்ட போரைத்தான். கடுமையான கசப்புகள். கோபங்கள். வெறிகள். விலங்குகள் போல மாறி மாறி கடித்துக்கிழிக்கிறார்கள். அம்மா மகன்களை பாஸ்டர்ட்ஸ் என்று திட்டுகிறாள். மகன் அப்பாவை துறக்கிறான். ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருந்த எல்லா நல்ல உறவுகளும் கசந்துபோகின்றன. அதன்பின் கொல்வதும் சாவதும்தான் எல்லாருக்குமே நல்லதோ, ஒரேயடியாக எல்லாவற்றையும்  முடிவுசெய்துவிடலாமோ என்று தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது. அந்த வன்முறையை அத்தியாயம் தோறும் பார்க்கிறேன். உச்சகட்ட வன்முறை மானுட மனத்துக்குள்ளேதான் நடக்கமுடியும் என தோன்றுகிறது


ஜெயராமன்